Jak przygotować lekarza nie tylko do wykonywania pojedynczych procedur, ale do samodzielnego prowadzenia praktyki w zakresie medycyny estetyczno-naprawczej? Program Międzynarodowego Centrum Kształcenia Medycyny Anti-Aging został skonstruowany właśnie wokół tego celu. Dwuletnie kształcenie rozpoczyna się od diagnostyki, anatomii i podstawowych procedur, obejmuje bezpieczeństwo oraz dokumentację medyczną, a następnie przechodzi do planowania indywidualnych terapii i bardziej zaawansowanych technik zabiegowych. Centrum podkreśla przy tym szczególne znaczenie zajęć praktycznych. Jeszcze przez najbliższe tygodnie trwa rekrutacja lekarzy zainteresowanych udziałem w kursie.
Najpierw pacjent, później procedura
Jednym z pierwszych zagadnień programu I roku jest znaczenie wywiadu, badania podmiotowego i przedmiotowego oraz badań laboratoryjnych i diagnostycznych w medycynie przeciwstarzeniowej. Program obejmuje również zagadnienia z zakresu anatomii i fizjologii. To ważne ustawienie akcentów. Program nie zaczyna się od samej techniki podawania preparatu i obsługi konkretnego urządzenia. Punktem wyjścia jest postępowanie lekarskie i ocena pacjenta.
W przypadku osoby, która chce poszerzyć swoją praktykę o medycynę estetyczną, ma to szczególne znaczenie. Zanim pojawi się pytanie „jaki zabieg wykonać?”, potrzebna jest odpowiedź na wcześniejsze: „czy u tego pacjenta zabieg jest właściwym postępowaniem i jak powinien zostać zaplanowany?”. Konstrukcja programu sugeruje przechodzenie od kwalifikacji i rozumienia uwarunkowań klinicznych do poszczególnych metod terapeutycznych.
Pierwszy rok: od podstaw klinicznych do głównych procedur
Zakres I roku jest jednak szeroki. Obok podstaw diagnostycznych program obejmuje zagadnienia bezpośrednio związane z problemami, z którymi lekarz może spotykać się w praktyce estetycznej. Wymieniane są między innymi wybrane aspekty leczenia defektów i starzenia się skóry.
W programie pierwszego roku znalazły się ponadto peelingi medyczne, oraz procedury należące do podstawowego zestawu zabiegów iniekcyjnych współczesnej medycyny estetycznej.
Osobne miejsce zajmuje toksyna botulinowa. Jest ona wymieniana już w zakresie pierwszego roku, na bardziej zaawansowanym etapie kształcenia program wraca też do jej zastosowania w różnych częściach twarzy. Taki układ pozwala dostrzec charakterystyczną dla całego programu progresję: określona metoda może być najpierw poznawana na poziomie podstawowym, a następnie rozwijana w zastosowaniach bardziej zaawansowanych, co dotyczy nie tylko toksyny, ale także innych zabiegów w medycynie estetycznej.
Nie tylko technika zabiegowa: dokumentacja i sytuacje nagłe
Szczególnie istotne dla odbiorcy medycznego są te elementy programu, które dotyczą codziennej organizacji bezpiecznej praktyki lekarskiej. W I roku przewidziano zagadnienie prawidłowego prowadzenia dokumentacji medycznej, program obejmuje również postępowanie w nagłych przypadkach w gabinecie medycyny estetycznej. To dwa obszary, które łatwo pominąć, jeśli medycynę estetyczną przedstawia się wyłącznie poprzez fotografie efektów i katalog dostępnych zabiegów, z perspektywy lekarza są jednak integralnym elementem pracy.
Znaczenie dokumentacji zaczyna się już na etapie kwalifikacji pacjenta i towarzyszy całemu procesowi terapeutycznemu. Przygotowanie do postępowania w sytuacji nagłej przypomina o klinicznym charakterze wykonywanych procedur.
Program obejmuje ponadto aspekty prawne i marketingowe medycyny estetycznej, tym samym kształcenie nie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: jak przeprowadzić zabieg, ale uwzględnia również otoczenie, w którym lekarz prowadzi praktykę.
Drugi rok: od pojedynczego zabiegu do programu terapeutycznego
Zmianę perspektywy bardzo dobrze pokazuje początek programu II roku. Jednym z wymienionych zagadnień jest planowanie indywidualnych programów terapeutycznych w gabinecie medycyny estetycznej. To zasadniczy krok w rozwoju kompetencji: lekarz nie myśli już wyłącznie w kategoriach wykonania pojedynczej procedury, ale musi umieć spojrzeć na pacjenta szerzej i zaplanować postępowanie z uwzględnieniem jego indywidualnej sytuacji.
Taki model dobrze tłumaczy dwuletnią konstrukcję kursu. Aby tworzyć program terapeutyczny, najpierw trzeba znać możliwości i ograniczenia poszczególnych metod. Wcześniejsze poznawanie diagnostyki, peelingów, technik iniekcyjnych i urządzeń można traktować jako bazę, na której w drugim roku budowana jest umiejętność ich odpowiedniego doboru i łączenia.
Zaawansowane techniki augmentacyjne
W programie II roku znalazły się także techniki augmentacyjne, w tym wypełnianie objętościowe.
To już etap wymagający od uczestnika wykorzystania wiedzy zdobytej wcześniej: anatomii, oceny pacjenta i planowania postępowania, sama znajomość techniki nie jest bowiem celem programu w oderwaniu od całej ścieżki diagnostycznej.
Taki sposób budowania programu może być szczególnie interesujący dla dwóch grup lekarzy. Pierwszą stanowią osoby rozpoczynające pracę z medycyną estetyczną i potrzebujące uporządkowanej drogi od podstaw. Drugą — lekarze posiadający już pewne doświadczenia, ale zainteresowani usystematyzowaniem i rozszerzeniem dotychczasowych umiejętności. Sam układ dwuletniego programu umożliwia stopniowe przechodzenie między tymi poziomami zaawansowania.
Mezoterapia, nici i osocze bogatopłytkowe
W programie kształcenia znajdują się m.in. również zaawansowane techniki mezoterapii, zastosowanie nici oraz osocza bogatopłytkowego.
Uczestnik kursu spotyka się podczas kształcenia z różnymi kategoriami postępowania. Są wśród nich procedury iniekcyjne, techniki augmentacyjne, zabiegi z zastosowaniem toksyny botulinowej, peelingi, metody z wykorzystaniem urządzeń emitujących fale świetlne, nici czy procedury wykorzystujące osocze bogatopłytkowe, zakres programu zdecydowanie wykracza więc poza kilka najbardziej rozpoznawalnych procedur.
Celem nie jest tu nauczenie jednej „uniwersalnej” procedury, lecz przekazanie istotnej wiedzy, z którą lekarz powinien następnie dobierać rozwiązania do konkretnej sytuacji pacjenta.
Duży nacisk na praktykę
W programie ogromny nacisk położono na zajęcia praktyczne które dla słuchaczy pierwszego roku rozpoczynają się już od drugiego spotkania i są poprzedzane wykładami.
Taka sekwencja: wykład, a następnie praktyka, ma szczególne znaczenie w edukacji zabiegowej. Wiedza teoretyczna tworzy podstawę do zrozumienia procedury, jednak dopiero praktyczna nauka pozwala przełożyć ją na konkretne czynności wykonywane przez lekarza.
Program prowadzący do samodzielności
Jeżeli spojrzeć na dwuletni program jako całość, można wyróżnić kilka kolejnych etapów:
Najpierw pojawia się ocena pacjenta: wywiad, badanie oraz diagnostyka. Następnie uczestnik przechodzi przez podstawy anatomiczne i fizjologiczne oraz zagadnienia dotyczące starzenia i defektów estetycznych. Kolejnym elementem jest poznawanie metod zabiegowych — od peelingów i mezoterapii po toksynę botulinową i urządzenia wykorzystujące różne technologie .Równolegle program uwzględnia organizację i bezpieczeństwo praktyki, między innymi dokumentację medyczną, zagadnienia prawne oraz postępowanie w przypadkach nagłych.
Na drugim roku pojawia się planowanie indywidualnych programów terapeutycznych, rozwijane są techniki augmentacyjne oraz bardziej zaawansowane zastosowania poszczególnych metod.
Taka konstrukcja odpowiada celowi, który Centrum samo wskazuje w opisie programu: kompleksowemu przygotowaniu do prowadzenia własnej praktyki w zakresie medycyny estetyczno-naprawczej.
Program kursu jest spójny z minimalnym standardem obowiązującym do certyfikacji z umiejętności Medycyna Estetyczno-naprawcza ( 0-28).
Formularz rekrutacyjny znaleźć można na stronie: https://antiaging.edu.pl/rekrutacja/
Partner artykułu: Międzynarodowe Centrum Kształcenia Medycyny Anti-Aging
