Nie tylko estetyka: liposukcja wzgórka łonowego jako element funkcjonalnego modelowania okolicy intymnej

Wzgórek łonowy, czyli mons pubis, przez wiele lat pozostawał obszarem stosunkowo rzadko omawianym w kontekście chirurgii estetycznej i rekonstrukcyjnej. W praktyce klinicznej coraz częściej okazuje się jednak, że nadmierna objętość tej okolicy, jej opadanie lub zniekształcenie po ciąży, cięciu cesarskim, dużej redukcji masy ciała bądź zabiegach modelowania sylwetki może mieć znaczenie nie tylko estetyczne, lecz także funkcjonalne.

Liposukcja wzgórka łonowego jest procedurą z pogranicza chirurgii plastycznej, ginekologii estetycznej i chirurgii konturu ciała. Jej celem nie jest wyłącznie zmniejszenie lokalnego nagromadzenia tkanki tłuszczowej, ale przywrócenie bardziej harmonijnego przejścia pomiędzy podbrzuszem a okolicą łonową. Właściwie zakwalifikowany zabieg może poprawić proporcje sylwetki, zmniejszyć dyskomfort podczas aktywności fizycznej, ograniczyć otarcia, ułatwić higienę oraz poprawić komfort noszenia odzieży.

Anatomia i problem kliniczny

Wzgórek łonowy jest strukturą położoną nad spojeniem łonowym. Składa się głównie ze skóry oraz tkanki tłuszczowej podskórnej. Jego objętość i kształt zależą od czynników genetycznych, wieku, gospodarki hormonalnej, przebytych ciąż, zmian masy ciała oraz jakości skóry. U części pacjentek dochodzi do nieproporcjonalnego nagromadzenia tkanki tłuszczowej w tej okolicy. U innych dominującym problemem jest opadanie tkanek, wiotkość skóry lub zniekształcenie pooperacyjne, np. po cięciu cesarskim.

Z punktu widzenia planowania leczenia kluczowe jest rozróżnienie dwóch sytuacji klinicznych. Pierwszą jest izolowany nadmiar tkanki tłuszczowej przy zachowanej elastyczności skóry. Drugą — nadmiar skóry, ptoza i deformacja tkanek, często obserwowane po masywnej utracie masy ciała lub w przebiegu starzenia. W pierwszym przypadku wystarczająca może być liposukcja. W drugim konieczne może być wykonanie monsplastyki, czyli chirurgicznego uniesienia i redukcji wzgórka łonowego, niekiedy połączonej z liposukcją.

Wskazania do liposukcji wzgórka łonowego

Do najczęstszych wskazań należą nadmierne uwypuklenie wzgórka łonowego, zaburzenie proporcji podbrzusza i okolicy intymnej, dyskomfort podczas sportu, otarcia, trudności higieniczne oraz niezadowolenie pacjentki z wyglądu tej okolicy. Szczególną grupę stanowią pacjentki po ciążach i cięciu cesarskim, u których może dochodzić do nagromadzenia tkanki tłuszczowej nad blizną oraz powstania tzw. półki tkankowej w dolnej części brzucha.

Drugą istotną grupą są pacjentki po dużej redukcji masy ciała, w tym po leczeniu bariatrycznym. U tych chorych deformacja wzgórka łonowego często nie ogranicza się do nadmiaru tkanki tłuszczowej. Często współistnieje wiotkość skóry, ptoza i przemieszczenie tkanek ku dołowi. W takich przypadkach sama liposukcja może nie przynieść satysfakcjonującego efektu, a niekiedy może nawet uwidocznić nadmiar skóry. Dlatego kwalifikacja powinna obejmować ocenę jakości skóry, stopnia opadania tkanek, obecności blizn oraz relacji wzgórka łonowego do podbrzusza i narządów płciowych zewnętrznych.

Liposukcja czy monsplastyka?

Jednym z najważniejszych elementów kwalifikacji jest wybór właściwej techniki. Liposukcja jest procedurą redukcyjną — usuwa nadmiar tkanki tłuszczowej, ale nie usuwa istotnego nadmiaru skóry. Dlatego najlepiej sprawdza się u pacjentek z dobrą lub umiarkowanie dobrą elastycznością skóry oraz dominującym komponentem tłuszczowym.

Monsplastyka jest zabiegiem bardziej kompleksowym. Obejmuje redukcję nadmiaru skóry i tkanek, uniesienie okolicy łonowej oraz przywrócenie jej właściwego położenia względem podbrzusza. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że u pacjentek po masywnej utracie masy ciała pominięcie korekcji wzgórka łonowego podczas abdominoplastyki lub body liftu może skutkować utrwalonym dyskomfortem estetycznym i funkcjonalnym. Dlatego w tej grupie monsplastyka bywa traktowana jako integralny element chirurgii konturu dolnej części tułowia.

W praktyce klinicznej obie metody mogą się uzupełniać. Liposukcja pozwala zmniejszyć objętość i wymodelować przejście pomiędzy podbrzuszem a wzgórkiem łonowym. Monsplastyka umożliwia korekcję ptozy i nadmiaru skóry. Decyzja powinna być indywidualna i oparta na anatomii pacjentki, oczekiwanym efekcie, jakości tkanek oraz obecności zaburzeń funkcjonalnych.

Przebieg zabiegu

Liposukcja wzgórka łonowego wymaga precyzyjnego planowania. Po oznaczeniu obszaru zabiegowego podawany jest płyn tumescencyjny. Następnie przy użyciu cienkich kaniul usuwa się nadmiar tkanki tłuszczowej. Celem nie jest agresywna redukcja objętości, lecz uzyskanie naturalnego, harmonijnego konturu.

Szczególne znaczenie ma unikanie nadmiernej resekcji tłuszczu, ponieważ zbyt radykalne odessanie może prowadzić do nierówności, zapadnięć, asymetrii lub nienaturalnego wyglądu. Równie ważne jest zachowanie płynnego przejścia między okolicą nadłonową, podbrzuszem i wargami sromowymi większymi. W przypadku współistniejącego nadmiaru skóry należy rozważyć plastykę wzgórka łonowego, a nie samą liposukcję.

Znaczenie funkcjonalne

Choć liposukcja wzgórka łonowego bywa postrzegana jako zabieg estetyczny, jej znaczenie może wykraczać poza poprawę wyglądu. Nadmierna objętość lub opadanie wzgórka łonowego mogą powodować otarcia, trudności z utrzymaniem higieny, ograniczenia w aktywności fizycznej, dyskomfort podczas współżycia oraz problemy z doborem odzieży. U części pacjentek problem wpływa również na samoocenę i komfort psychoseksualny.

Publikacje dotyczące monsplastyki po masywnej utracie masy ciała wskazują, że poprawa obejmuje nie tylko estetykę, ale również higienę, aktywność fizyczną, komfort noszenia ubrań i funkcjonowanie seksualne. To istotne, ponieważ w chirurgii okolic intymnych efekt nie powinien być oceniany wyłącznie przez pryzmat konturu, lecz także przez wpływ procedury na codzienne funkcjonowanie pacjentki.

Możliwość łączenia z innymi procedurami

Liposukcja wzgórka łonowego może być wykonywana jako procedura izolowana albo jako element szerszego planu leczenia. W praktyce łączy się ją niekiedy z labioplastyką, hoodoplastyką, plastyką krocza, abdominoplastyką lub innymi procedurami modelującymi dolną część tułowia i okolice intymne. Takie podejście może być uzasadnione szczególnie wtedy, gdy zaburzenie proporcji obejmuje więcej niż jedną strukturę anatomiczną.

Planowanie zabiegów łączonych wymaga jednak ostrożności. Lekarz powinien ocenić zakres operacji, czas trwania procedury, ryzyko obrzęku, przebieg rekonwalescencji oraz oczekiwania pacjentki. Celem nie powinno być maksymalne rozszerzenie zabiegu, ale osiągnięcie spójnego, bezpiecznego i funkcjonalnego efektu.

Rekonwalescencja i możliwe powikłania

Po zabiegu typowo występują obrzęk, zasinienia i tkliwość operowanej okolicy. Większość pacjentek może wrócić do lekkiej aktywności po kilku dniach, natomiast powrót do intensywnego sportu zwykle wymaga kilku tygodni. Ostateczny efekt ocenia się po ustąpieniu obrzęku i przebudowie tkanek, najczęściej po kilku miesiącach.

Do możliwych powikłań należą krwiaki, infekcje, przedłużony obrzęk, nierówności konturu, asymetria oraz przejściowe zaburzenia czucia. Ryzyko tych zdarzeń można ograniczyć przez właściwą kwalifikację, prawidłową technikę operacyjną, zachowanie umiaru w redukcji tkanki tłuszczowej oraz odpowiednie zalecenia pooperacyjne.

Kwalifikacja pacjentki

Kwalifikacja powinna obejmować ocenę stanu ogólnego, chorób przewlekłych, zaburzeń krzepnięcia, stosowanych leków, palenia tytoniu, stabilności masy ciała oraz realistyczności oczekiwań. Przeciwwskazaniami są m.in. aktywne infekcje, nieuregulowane choroby przewlekłe, zaburzenia krzepnięcia, ciąża, karmienie piersią, aktywne palenie tytoniu oraz nierealistyczne oczekiwania co do efektu.

Szczególnej uwagi wymagają pacjentki po dużej utracie masy ciała. U nich należy ocenić nie tylko lokalną objętość tkanki tłuszczowej, ale również stopień ptozy, jakość skóry i relację wzgórka łonowego do planowanej lub przebytej abdominoplastyki. W tej grupie samo odessanie tłuszczu może być niewystarczające.

Liposukcja wzgórka łonowego jest precyzyjną procedurą modelującą, której znaczenie wykracza poza prostą redukcję lokalnej tkanki tłuszczowej. Właściwie zakwalifikowana może poprawić proporcje okolicy intymnej, zmniejszyć dyskomfort funkcjonalny i wpłynąć korzystnie na jakość życia pacjentki.

Kluczowe znaczenie ma jednak prawidłowa diagnostyka deformacji. Jeżeli dominuje nadmiar tkanki tłuszczowej przy dobrej jakości skóry, liposukcja może być wystarczająca. Jeżeli problemem jest ptoza, wiotkość skóry lub deformacja po masywnej utracie masy ciała, konieczna może być monsplastyka albo połączenie obu technik. Nowoczesne podejście do chirurgii wzgórka łonowego powinno więc łączyć estetykę, funkcję i indywidualną anatomię pacjentki.

Piśmiennictwo

1. Saheb-Al-Zamani M. Mons Pubis Lift (Monsplasty). Clin Plast Surg. 2022.
2. Hamdi M. et al. The monsplasty: Surgical and functional outcomes using an effective and reproducible surgical technique. J Plast Reconstr Aesthet Surg. 2023.
3. Pechevy L. et al. Monsplasty after massive weight loss: Assessment of its aesthetic and functional impact. Ann Chir Plast Esthet. 2016.
4. Alter GJ. Management of the Mons Pubis and Labia Majora in the Massive Weight Loss Patient. Aesthetic Surgery Journal. 2009.
5. Patoué A. et al. Safe Monsplasty Technique. Aesthetic Plastic Surgery. 2018.
6. Bartow MJ. et al. Liposuction. StatPearls. 2025.
7. Bellini E. et al. A Journey Through Liposuction and Liposculture. Annals of Medicine and Surgery. 2017.

autor tekstu:

dr n. med. Piotr Kolczewski – ginekolog plastyczny. Absolwent Pomorskiej Akademii Medycznej, prezes/wiceprezes (2017-2023)  Polskiego Towarzystwa Ginekologii Plastycznej i Rekonstrukcyjnej. Ordynator oddziału Oddziału Ginekologii i Położnictwa 109 szpitala Wojskowego w Szczecinie w latach 2010-2014. W  latach 2014-2019 asystent  oddziału Ginekologii Operacyjnej i Onkologicznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego.

Od ponad 20 lat zajmuje się leczeniem operacyjnym w zakresie szeroko pojętej ginekologii operacyjnej. Od wielu lat prowadzi szkolenia w zakresie uroginekologii i ginekologii plastycznej jak również jest czynnym uczestnikiem międzynarodowych konferencji.

Jest członkiem międzynarodowych towarzystw naukowych tematycznie związanych z operacjami rekonstrukcyjnymi i plastycznymi w ginekologii i uroginekologii (  IUGA, ICS, ESAG,PTGPiR ).

Tłumacz i redaktor naczelny polskiego wydania książki Michaela Goodmana: „Female Cosmetic and Reconstructive Gynecology” („Ginekologia Plastyczna – Chirurgia Narządów Intymnych Kobiety”) PZWL 2018.

Redaktor naukowy i autor podręcznika „Ginekologia Plastyczna – Techniki Małoinwazyjne” PZWL 2018.
Redaktor Naukowy kwartalnika „Ginekologia Plastyczna i Rekonstrukcyjna”

Aktualna  aktywność naukowa  obejmuje:  wpływ  Energy Based  Devices na ścianę  pochwy i skórę  sromu, zastosowanie  osocza  bogatopłytkowego i fibryny bogatopłytkowej u kobiet  z Female  sexual disfunction.

• 1991 Staż podyplomowy Pomorska Akademia  Medyczna ( PAM)
• 1991 Asystent  w Zakładzie Patomorfologii PAM
• 1998 Specjalista Ginekologii i Położnictwa Szpital Szczecin Zdroje
• 1998 Nagroda okręgowej Izby Lekarskiej w Szczecinie za egzamin specialicyjny zdany  z wyróżnieniem
• 1998 Prywatna praktyka ginekologiczna KOLMED
• 2005 Obrona rozprawy doktorskiej „ Polimorfizmy genetyczne w Nadciśnieniu Ciążowym”
• 2004 Asystent i Zastępca ordynatora  w 109 Szpitalu Wojskowym w Szczecinie
• 2010 – 2014 Ordynator Oddziału Ginekologii i Położnictwa  w 109 Szpitalu Wojskowym w Szczecinie
• 2012 Prywatna praktyka  dedykowana ginekologii plastycznej i rekonstrukcyjnej ESTHEGYN
• 2014 – 2019 Asystent w klinice  Ginekologii Operacyjnej i Onkologicznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego
• 2014 – 2018 Konsultant w Klinice Chirurgii Plastycznej w Szczecinie Artmedicalcenter
• 2017 Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Ginekologii Plastycznej i Rekonstrukcyjnej
• 2017 Konsultant w klinice MEDIFEM Warszawa
• 2018 Konsultant w klinice DOM LEKARSKI Szczecin